Van kind naar vrouw in 50 kilo

Negen pond geluk

Ik ben Samantha, geboren 9 ponder met een grote glimlach. Ik ben vrolijk, eigenwijs en altijd aanwezig. Mijn zus, 2,5 jaar ouder dan mij ook vrolijk hoor maar daarentegen altijd liever op de achtergrond. Wat we gemeen hebben? Liefde voor onze familie, vriendinnetjes en plezier in alles wat we doen. Maar toch zo verschillend, ik was rond en zij was plat.

Mijn ouders houden van ons allebei evenveel, we kregen ook alles evenveel. Maar nog, ik was anders. Dat was ook wat mijn moeder vaak te horen kreeg, wat gaf ze mij allemaal wel niet dat ik zo was.

Olifantje op de basisschool

Pas 4 jaar oud en al bij een diëtist, ik ben te dik. Samen met m’n moeder aan een strikt dieet, want ‘ik zou wel te veel snoepjes eten’. Zo gemeen, want mijn zus at hetzelfde als mij en ze was een graatje. Ik kon daar soms zo boos over zijn.

Niets hield mij tegen! Ik had veel vriendinnetjes op school en in de buurt. Deed alles wat een ander ook deed, ik ging zelfs op gym. Tot mijn moeders (en andere moeders) verbazing was ik nog lenig ook. Maar toch wist niemand dat ik in m’n hoofd toch anders speelde dan een ander. Ik durfde niet van hoogtes te springen want ik kwam door de zwaartekracht altijd anders neer dan gepland.

Op de basisschool liep ik nergens op achter, rennen en ravotten. Maar die ene jongen, altijd hij! Ik kon hem wel wat aan doen als hij me weer uitmaakte voor ‘vetzak’ en ‘bolle’. Hij was niet de enige die me pestte. Zelfs familieleden, die het misschien niet doorhadden, deden me pijn met het jarenlange ‘olifantje’ of duidelijk de voorkeur gaven aan mijn zus. Want die was niet zo aanwezig. Ik heb het altijd geslikt, want ja, ik heb toch vriendinnen en ouders die van me houden zoals ik ben. Dat gaf me zelfvertrouwen.

Probleem puber

Op 12-jarige leeftijd is mijn vader na een 3,5 jaar durend ziekte bed overleden. Ik was kapot, gebroken en wist niet meer wat ik moest doen. Net voor de zomervakantie dat ik afscheid nam van groep 8 en een nieuwe start ging maken op het VMBO. Uit je comfortzone getrokken mét een onstabiele thuissituatie. Wie gaat me daar straks pesten? Ik ben al zo druk met mezelf. Zullen ze het zien dat ik nu nog zwakker ben?

Gelukkig kende ik al een paar meiden op mijn nieuwe school die mijn beste vriendinnen werden. Ik veranderde naar een ‘probleem puber’ die niet deed aan regels. Want ik wist dat het leven te kort was, dus wie waren zij om mij te vertellen wat ik moest doen. Ik ging met een heel populair meisje om dus ik voelde me baas boven baas. Iemand wat te zeggen over mij? Kom maar op! Mijn uiterlijk interesseerde me niet, dachten ze. Alleen wisten ze niet dat ik me net zo wilde kleden als de rest, maar dat dit niet verkrijgbaar was in mijn maat of het geld was er niet voor. Dus werd het een trainingsbroek met een paar Nikes en een nonchalante houding.

Tussen vriendinnen voelde ik me ook een maatje 34 en 1.50m, al was ik al ruim 1.68 en 110 kilo. Hen boeide het niet dus mij ook niet. Jongens kwamen in beeld, bij hun vriendjes, vrijers. Maar bij mij niet… Ja, ze wilde allemaal mijn beste vriend zijn want ik was zo lekker normaal. Maar dat wilde ik niet, ik wilde ook een vriendje. Dus dan maar op de negatieve manier. Want puberjongens willen toch maar 1 ding…

130 kilo ellende

Toen werd ik 16, uitgaan deed ik stiekem al lang maar nu mocht het echt. Met z’n alle gezellig stappen. Ik ging harder ‘los’ dan wie dan ook. Onbeschaamd en volk op aan de drank! Ik wist wel dat er over me gepraat werd, zo van ‘moet je die dikke zien’ maar het maakte me niet warm of koud. Ik genoot! Tot mijn 22ste ging ik wekelijks naar feesten en festivals. Deed ook hier niet onder voor een ander, van begin tot het eind maar doorgaan. Alleen ging dit lang niet meer zo makkelijk als vroeger. Ik kon niet meer zo lang dansen en had regelmatig last van mijn knieën, schouders, rug en enkels. Ik woog ondertussen zo’n 130 kilo als het niet meer was.

Maar toen… Ik was 23, zat meer thuis en had een flinke depressie. Dan ga je denken. Wat doe ik, wat wil ik en wat houdt me tegen? Ik had nog niks concreets bereikt in mijn leven. Had torenhoge schulden, geen baan en geen afgeronde opleiding. En het ergste van alles, ik had mijn verleden on hold gezet in plaats van het te verwerken. Ik ben voor het eerst in mijn leven naar hulp gaan zoeken. Iets wat ik veel eerder had moeten doen om mijn leven op de rails te krijgen.

Drastische maatregelen

Zodra je je mentaal beter voelt ga je ook aan het fysieke aspect denken. Mijn vader is op 43-jarige leeftijd overleden, zijn zus op 53-jarige leeftijd en zijn ouders ook rond die leeftijd. En ik zit hier, 140 kilo, volop te roken, flink drugs verleden en stress. Dit is een garantie voor een kort leven.

Ik ben mezelf gaan informeren over hoe ik dit moest aanpakken. Diëten heb ik in mijn leven vele malen gevolgd met minimaal resultaat, zelfs met speed viel ik niet veel af.

Tot ik iets las over een gastric bypass, ook wel een maagverkleining genoemd. Een laatste redmiddel om te helpen bij de eindeloze en ongezonde strijd. Ik las dat er ook veel risico’s aan vastzaten en dat je je hele leven op de kop gooit. Nou, laat dat nou niet mijn sterkste punt zijn. Ik heb alle informatie doorgelezen die er maar te vinden was en ben bij de huisarts geweest. Die vond het een goed idee, maar alleen als ik er ook echt klaar voor was.

Twee zielen werden één

Op mijn 24ste heb ik een jongen leren kennen, beiden dronken op een gezellige avond. Het was die jongen die ik wel eens vluchtig had gezien, die zou toch niks van deze dikke dame willen. We raken aan de praat en alsof 2 zielen 1 werden. Hij is met me mee naar huis gegaan en nooit meer weggegaan.

Ik heb hem verteld over mijn idee om een maagverkleining te doen maar de angst dat het zou mislukken was nog erg aanwezig. Een jaar later uit het niets zei hij; ,,Waarom ga je dat niet gewoon doen. Voor jezelf.” Ik dacht; ,,Ja, dit is denk ik wel het moment.”.

Bariatrie, groen licht of nie…

Ik ben in november 2014 naar de huisarts gegaan die mij doorgestuurd heeft naar het Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam. Zij hebben een speciale afdeling bariatrie (medische behandeling van overgewicht) met alleen maar gespecialiseerde artsen van alle disciplines voor maag verkleinende operaties. Ik had een afspraak met een chirurg die mij vertelde over het traject. Een keuring van chirurg, psycholoog, diëtiste en een voorlichting. Dit zou meerdere maanden in beslag nemen voordat ik wist of ik de operatie kreeg of niet. Ook voelde hij mijn moeder aan de tand over mijn leven. Hoe ik aan overgewicht was gekomen en wat ik er al aan gedaan had. Na dit gesprek kreeg ik de goedkeuring om het pad verder te gaan bewandelen.

Het was een hele spannende tijd. Vooral de psycholoog. Ben ik wel stabiel genoeg, vindt ze me geen aansteller. Ik ben eerlijk geweest over mijn verleden en heb haar verteld dat ik toe was aan een nieuwe start. Ze had een pokerface waar je u tegen zegt. Ik kon wel door de grond zakken.

Januari 2015 had ik mijn ja/nee gesprek. Mijn moeder ging mee die al emotioneel werd voordat de chirurg wat kon zeggen. Haha, daar ging ze hoor met haar preek; ,,Mijn dochter verdient dit en anders gaat ze dood net als haar vader”, en ga zo maar door. De chirurg kon erom lachen en vertelde dat ik een dikke JA had gekregen. Groen licht voor de operatie!

Levenslang

De geplande datum was 31 maart 2015. Wat was ik zenuwachtig de weken ervoor. Wat gaat er nou zo veranderen, ben ik wel mooj als ik dun ben? Ook ging ik mezelf vergelijken met andere vrouwen hoe ik dan er uit zou willen zien. Nou daar kwam ik snel achter na de operatie. Ik kon amper eten en drinken. Alles moest vloeibaar zijn de eerste 2 weken en de eerste 8,5 kilo was er zo af.

Na de 2 weken mocht ik weer langzaam vast voedsel eten. Rustig aan tafel zitten, 30 keer kauwen, 20 minuten per maaltijd, 6 keer per dag gevarieerd eten en 20 minuten voor en na de maaltijd geen drinken. Dat was wennen. Ik at normaal wat en wanneer ik wilde. Ook kreeg ik vitamine, ijzer, b12 en maagtabletten. Levenslang.

Na ongeveer driekwart jaar herkende ik mezelf niet meer, mensen op straat ook niet. 50 kilo was ik kwijt. Ik geloofde het niet. Elke dag die andere vrouw in de spiegel. Kleren kopen heb ik wel tig keer gedaan, want van maat 52 naar 42 is wel heel wat. Ik loop in de stad voor kleding en loop automatisch naar de grote maten winkels. Past niet. Ik kan dan eindelijk wat ik altijd al wilde: normale kleding kopen! Meedoen met de mode! Ik was zo blij. Maar dan… mensen die gaan zeggen; ,,Ja, je was ook echt dik hoor.”. ,,Wat ben je mooi zo, dat andere kon echt niet.”. Hallooooo ik ben nog steeds dezelfde Samantha hoor. Het jasje is misschien veranderd maar ik ben nog steeds ik en ik was toen trots op mezelf, misschien wel met meer zelfvertrouwen dan wat ik nu heb.

Oplappen

Na een half jaar, met een bezoek aan de internist wat onderdeel is van het na-traject, kwam plastische chirurgie ter sprake. Ik deed het zo goed dat ik als schoolvoorbeeld aangewezen kon worden, geen complicaties en een stabiel gewicht. Ik had veel losse huid op mijn buik. Dat maakte me wel erg ongelukkig. Zo veel afgevallen en nog een buik te verhullen. Ik ben doorgestuurd naar dokter Kingma ook gespecialiseerd in huidverwijdering na een maagverkleining. Ze maakt wat foto’s en stuurde dit op naar de zorgverzekering. Ze waarschuwde me wel dat het een hele kleine kans was dat ik het vergoed zou krijgen. Er hangen hele strenge regels en protocollen aan. December 2016 heeft zij het opgestuurd. Net voor kerst kreeg ik het geweldige nieuws dat ik een volledige buikwandcorrectie vergoed krijg! Wat een lot uit de loterij!

24 mei 2016 werd ik geopereerd. Het zou een hele zware operatie worden. Ze hebben op mijn buik van borst naar kruis en heup naar heup een lap van 3 kilo huid verwijderd. Ik heb hier 8 weken van moeten herstellen wat echt heel zwaar was. Onder andere ook omdat ik er een ontsteking in kreeg.

Mijn bikini body 2017 was een feit!

Nu 2018 heb ik nog een herstellende buikcorrectie gehad omdat het litteken door de ontsteking niet mooi was hersteld. Weer van heup tot heup open en 10 cm breed huid verwijderd.

Maar wat ben ik gelukkig. Ik kan weer rennen, vliegen, gek doen. Trappen op rennen en-zo-voort. Deze zomer is mijn eerste zomer dat ik het strand trotseer in mijn nieuwe bikini. Mensen die hun respect betuigen voor het pad dat ik gelopen heb. En mijn vriend die mij altijd heeft gesteund. En zelfs nu moet ik erom denken om niet te veel te snoepen. Want 3 jaar verder kan je veel meer dan toen. Ik kan me geen ander leven bedenken dan dat ik nu leid.

En voor iedereen die het echt kan gebruiken. Doe het! Je ontmoet een hele nieuwe jij, uiterlijk maar ook zeker innerlijk. Doe het niet om slank te zijn, maar om jezelf te gunnen overal van te kunnen genieten.

Heb je vragen aan Samantha of wil je hier verder over praten. Laat een bericht achter via onze chat. Dan neemt Samantha contact met je op.
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *