, ,

KIJK MEE NAAR DÉ SCHOENENTRENDS VOOR HET NAJAAR!

, , , ,

Stylist Rachel spot de najaarstrends!

,

#BEYOURSELF BLOG 03 – Lotte Geusebroek

Lotte Geusebroek
Eigenaresse: a lott of me / alottofme.com

Instagram als springplank
Bij het aanmaken van mijn eerste Instagramaccount, begon mijn liefde voor fotografie. Eerst met mijn telefoon later met een camera, begon ik de wereld om mij heen vast te leggen. Beginnend met bloemen en vakantiekiekjes, veranderde mijn foto’s langzaam naar meer gestileerde beelden. En toen begon ik mailtjes te krijgen. Erg sporadisch maar af en toe kon ik een gratis product krijgen als ik daar vervolgens foto’s van maakte en op Instagram deelde. Niet veel later startte ik met mijn stage bij Annet Weelink Design, een graphic designer met haar eigen label. Waar ik naast verschillende andere werkzaamheden, foto’s maakte voor de website en social media, met als doel de interactie te vergroten. Hierdoor begon ik na te denken over het starten van een bedrijf in fotografie. Uiteraard is het iets wat ik erg leuk vind om te doen, maar op een gegeven moment moest ik uiteraard ook betaald kunnen worden.

Aan de slag!
Op 1 september 2018 schreef ik me in bij de KvK en begon mijn avontuur als fotograaf. Na een website te hebben gemaakt, visitekaartjes gedrukt te hebben en me aangesloten te hebben bij een netwerk (NTWRKLPLK Amersfoort) begonnen er langzaam, maar steeds vaker, opdrachten binnen te komen. Zo heb ik ondertussen portretten mogen schieten, gezinnen op de foto gezet, ruimtes gefotografeerd en beeldmateriaal gemaakt van events. En hoewel het op de foto zetten van onze kat Frumpkin toch echt het allerleukste is, heb ik erg genoten van alle shoots het afgelopen jaar.

Geloof in jezelf
Wel heb ik ook een hoop fouten gemaakt waar ik tegelijkertijd veel van heb geleerd. Zo vond ik het in het begin erg lastig om mijzelf een fotograaf te noemen. Ik heb hier namelijk niet voor geleerd en had zeker in het begin nauwelijks verstand van camera’s. Toch werd ik steeds opnieuw gevraagd om foto’s te maken en iedereen bleek heel blij met het eindresultaat. Het heeft even geduurd, maar ondertussen krijg ik de woorden: “Hallo, ik ben Lotte en ik ben fotograaf.” over mijn lippen, zonder een zenuwachtig onderbuikgevoel aan te wakkeren. Als jij gelooft dat je een professional bent, zullen anderen dat ook doen.

Hoeveel ben ik waard?
Iets anders wat ik erg lastig vond was een goede prijs berekenen én vragen voor mijn diensten. Als ik bijvoorbeeld mijn uurloon uitrekende met behulp van de stappen die de KvK aanreikt, werden mijn prijzen veel hoger dan de prijzen van andere fotografen. Daarnaast vind ik dat je als starter niet dezelfde prijzen kan vragen als iemand die al 20 jaar in het vak zit. Daarom ben ik met een relatief lage prijs begonnen en ga ik met elke opdracht een paar euro omhoog. Want met elke nieuwe opdracht ben ik een beetje minder starter.

2020 let’s go!
Als ik één ding geleerd heb van het ondernemerschap is het wel dat het enorm verslavend werkt! Zo wil ik zeker doorgaan met fotograferen, maar komen er in 2020 ook hele leuke andere dingen bij. Ik zal het nog niet allemaal verklappen, maar het heeft iets te maken met nieuwe toffe producten en zomerevents met heerlijk eten!

Met de #BEYOURSELF-campagne van het Sint Jorisplein in Amersfoort willen we jou inspireren om je eigen pad te volgen, jezelf te zijn en jouw dromen achterna te gaan. In deze nieuwe reeks #BEYOURSELF-blogs vragen wij Amersfoorters naar hun verhaal, passie en droom. Ken of ben jij iemand die zijn of haar verhaal wilt doen?  Of heb je andere vragen? Neem contact op met rachel@urbansolutions.nl

,

#BEYOURSELF BLOG 02 – Lilian Prins

Lilian Prins
Eigenaresse: ietsmethaar
Mede eigenaresse: (samen met Wendy Maxwell) NTWRKPLK

ietsmethaar
Zo’n 10 jaar geleden begon ik met haar en make-up. Hier heb ik verschillende opleidingen en cursussen voor gevolgd. Ook tijdens mijn hbo International Lifestyle Studies heb ik altijd geknipt. Het knippen bracht zo brood op de plank tijdens mijn studie én leverde me een enorm groot netwerk op. Omdat ik me naast het knippen met zoveel verschillende dingen bezig houdt, geef ik regelmatig aan dat ik ook ‘ietsmethaar’ doe.

Make-up your mind
Voor ik me echt richtte op het knippen lag mijn focus voornamelijk op haarstyling en visagie, voor shoots en shows. Deze opdrachten waren altijd zeer divers. Van bruiloft tot videoclip, van catwalk tot tv. Later heb ik ook nog voor een groot cosmeticamerk gewerkt als make-up artist.

Dit werk heeft me de kans gegeven om veel verschillende mensen te ontmoeten en nieuwe locaties te ontdekken. Zo heb ik alles kunnen doen wat ik leuk vond en hoefde ik nooit te kiezen tussen alle diverse werkzaamheden. En het mooie is dat ik ook nu die keuze nog steeds niet hoef te maken.

Netwerk voor de Amersfoortse vrouw
Mijn opleiding heeft mij opgeleid tot conceptontwikkelaar en trendwatcher. Tijdens mijn afstudeerproject onderzocht ik de mogelijkheden om de woon-en werkomgeving voor de Amersfoortse millenialste verbeteren.

Uit dit onderzoek is gebleken dat de millenials uiteenlopende interesses hebben. Ze hebben meestal meerdere banen en dit uit zich voornamelijk in een groeiend aantal zzp’ers. Deze groep heeft behoefte aan een goede mix tussen wonen, werken en vrije tijd. Een goed netwerk met balans tussen het zakelijke en privé is hierin onmisbaar. Met NTWRKPLK creeër ik deze ruimte voor de vrouwen in Amersfoort en omgeving. Eerst als netwerk en nu ook als fysieke locatie.

NTWRKPLK
Twee jaar geleden startte ik met een nieuw netwerk voor de ondernemende vrouw in Amersfoort en omgeving. Naast het creëren van een veilige haven en thuisbasis voor vrouwen vond ik dat vrouwen ook wel wat liever mochten zijn tegen elkaar. Bij NTWRKPLK gaan we in gesprek met elkaar. We inspireren en ondersteunen elkaar. Er is veel ruimte om te netwerken en te socializen.

Zo is er iedere tweede zondag van de maand een meet-up. Regelmatig nodigen we gastsprekers uit. Vanuit de opleiding Positieve Psychologie die ik heb gevolgd zet ik ook oefeningen in om de vrouwen nieuwe inzichten te geven. Eerder waren deze meet-ups telkens op verschillende locaties in de binnenstad in Amersfoort, maar onze nieuwe locatie geeft ons een vaste uitvalsbasis. De locatie biedt ruimte voor vergaderingen, workshops, events en (net)werken. Ook zal ik vanaf hier verder werken met ‘ietsmethaar’.

Naast de meet-ups organiseren we ook regelmatig workshops, evenementen, borrels en uitjes.

Je vindt ons op de Bergstraat 8 in Amersfoort. Houd ons vooral in de gaten voor meer informatie over NTWRKPLK, de locatie en het officiële openingsfeest!

Met de #BEYOURSELF-campagne van het Sint Jorisplein in Amersfoort willen we jou inspireren om je eigen pad te volgen, jezelf te zijn en jouw dromen achterna te gaan. In deze nieuwe reeks #BEYOURSELF-blogs vragen wij Amersfoorters naar hun verhaal, passie en droom. Ken of ben jij iemand die zijn of haar verhaal wilt doen?  Of heb je andere vragen? Neem contact op met rachel@urbansolutions.nl

#BEYOURSELF BLOG 01 – Wendy Maxwell

,

BE INSPIRED 01 / Plastic Dieet

Begin september kwam ik op social media informatie tegen over het plastic dieet van Blue City 010. Middels een wekelijkse mail met tips, inspiratie en uitdagingen stimuleert Blue City je om een maand lang geen single-use plastic te gebruiken. Ik voelde me aangesproken. Zonder er langer over na te denken een appje naar mijn man gestuurd dat we dit, per direct, gingen doen ;-).

Drijfveer

Mijn belangrijkste drijfveer voor dit dieet was bewustwording creëren voor mijzelf en voor mijn gezin. En zo hopelijk op de lange termijn het plasticverbruik drastisch te verminderen. Ik weet dat plastic slecht is en nooit verdwijnt. Als ik er zelf niet over lees, zijn het wel de Kinderen voor Kinderen die zingen over de plastic soep. Toch was ons plastic verbruik behoorlijk hoog. Dat besefte ik pas toen ik eenmaal begonnen was met het dieet.

Een slimme meid is …

Poe, het viel me zwaar. Wij bestelden onze boodschappen wekelijks bij Albert Heijn. Dat kon echt niet meer. Alles, maar dan ook echt alles zit verpakt in plastic. Met goede planning is daar een oplossing voor. Naar de markt met meegebrachte linnen tasjes en je komt een heel eind voor je weekboodschappen. Maar een snelle lunch tijdens werktijd, een snack onderweg, of even die vergeten boodschappen halen. Het zit er gewoonweg niet in. Nou ja, op droge crackers kom je ook de dag wel door.

Lessen

Mijn grootste uitdaging was om er niet ontzettend chagrijnig van te worden. Ik zag overal plastic en was vaak boos. Als mijn man tóch die mozzarella in het plastic had meegenomen omdat hij het nou eenmaal niet anders kon vinden. Of als de notenboer met ‘verse’ noten mij geen noten kon aanbieden zonder plastic bakje. Of als mijn dochter met een ballon vanuit een winkel thuiskwam. Dit leek me niet bedoeling van het dieet. Dus ik heb mezelf toegestaan om het dieet minder perfectionistisch uit te voeren. Zoveel mogelijk zonder plastic. En dat doen we nu, naar tevredenheid, nog steeds.

Tip van de dag

Uiteindelijk heeft het mij geïnspireerd. Volg #plasticdieet op Instagram en je krijgt mooie, leuke en praktische tips om plastic te vermijden.

,

BE INSPIRED 02 / Stoppen met roken!

Paar weken geleden was het zover, ik ben al een half jaar gestopt met roken! En ik moet je zeggen, was er nog een soort van trots op ook toen ik het bericht op Facebook plaatste. Een dag later werd ik alleen maar trotser door de vele “vind ik leuks” en reacties die ik had gekregen op het bericht. Die waren overweldigend.

Hoi, mijn naam is Dennis van den Hoogen en de directeur/ eigenaar van ID-DJ Entertainment uit Nijkerk. Al ruim 20 jaar actief in de DJ/ Feest branche en een geoefende roker. Per dag ging er zeker een pakje doorheen en als het weekend was rookte ik er nog wel eens een paar extra.

Beangstigend

Buiten de “kleine” klachten die je vaak een beetje weg probeert te stoppen (kortademig, hoofdpijn, moe) kreeg ik een halfjaar geleden last van mijn gezondheid. We waren gezellig met het gezin in Center Parcs en na twee dagen voelde ik me erg beroerd. Probeerde daar nog een beetje in bed te blijven liggen, maar ben toch eerder naar huis gegaan omdat ik er echt belabberd aan toe was. Veel deed mij zeer, vooral de druk op mijn borst en slapeloze nachten waren toch wel een soort van beangstigend. Dit duurde ruim twee weken dat ik voor pampus in mijn bed heb gelegen en zeker de eerste week bijna geen oog dicht gedaan heb.

Mijn gevoel gaf mij aan dat er iets niet goed was met mij en dat het roken toch wel 1 van de dingen is die mijn lichaam en dus ook mijzelf kapot aan het maken was. Ik MOEST stoppen!
Tijdens deze twee weken ziek zijn had ik sowieso NIETS gerookt, dus gaf ik mijn halve pakje die toch nog ergens in mijn zak zat aan mijn vrouw en heb haar verteld dat ik ermee ging stoppen. De klachten en verschijnselen komen niet zomaar opzetten omdat je een beetje druk bent met je bedrijf, deze komen ergens vandaan, en dat was in mijn gedachten van het roken.

Zo gezegd, zo gedaan?

Ik krabbelde weer wat op en ging weer langzaam aan het werk, en dus ook weer plaatjes draaien in het weekend. Dat waren wel de momenten dat je even voor je “kick” snel nog even een pafje opstak. Of na het draaien gezellig afsluiten met een biertje erbij. Ja, dat zijn dé momenten dat je (in het begin) de peukjes mist. Aan de andere kant viel het mij ook mee hoe lang je eraan denkt, want als je NEE zegt tegen jezelf en gewoon doorgaat met je ding dacht ik er ook niet meer aan.

Kortom, een beetje afleiding is zeker niet verkeerd. Maar vanaf die tijd heb ik niet meer gerookt.

Meer smaak, meer slaap

Wel eet ik iets meer. Wat ook heel raar is, ik at nooit zoetigheid toen ik rookte. Maar nu… Ik ben er gek op, dat heeft dan ook tot gevolg dat je iets in gewicht aankomt, maar als dat alles is. Ook is mijn smaak helemaal terug, jeetje wat een verschil is dat met toen ik nog rookte. Sowieso is de eetlust VEEL meer over het algemeen. Uiteindelijk dus veel meer een Life Stijl die meer normaal is voor je lichaam en geest.

Nu een half jaar later voel ik mij super!!! Ik slaap veel beter en langer, ben dus veel sterker en scherper. Drink ook een stuk minder, de combinatie van een peuk en een biertje is heel aantrekkelijk, nu ik niet meer rook is het biertje ook veel minder aanwezig.

En al die dingen gebeuren zomaar. En daar ben ik heel blij mee (en de mensen om mij heen ook). Mocht je nog tips op tricks willen? Let me know.

Stoppen is echt beter voor je. Ik ben het levende bewijs.

Heb je vragen aan Dennis of wil je hier verder over praten. Laat een bericht achter via onze chat. Dan neemt Dennis contact met je op.
,

BE INSPIRED 03 / Van dromen naar doen!

Zelf haal ik altijd veel inspiratie uit mensen met een droom, een passie, een doel wat ze willen bereiken. Dit kunnen grote dromen zijn, dromen die publiekelijk uitkomen maar ook kleine persoonlijke overwinningen. De deelnemers van House of Talent doen er ook alles aan om hun droom te verwezenlijken. En bij hen kijkt heel Nederland met ze mee, ik kan me voorstellen dat de druk daardoor hoog ligt maar het zal de motivatie ook versterken.

Stuk voor stuk geven ze zich bloot en werken ze aan het behalen van hun doel. Maar wat als je nou niet kan zingen, geen muziekinstrument kan spelen, en geen presenteer ambities hebt? Kun je dan niet net als de kandidaten van House of Talent je droom achternagaan? Maar bedenk bij jezelf eens, is er iets wat ik graag zou willen bereiken? Droom je ervan om bij een modeblad aan de slag te gaan? Wil je een paar kilo afvallen? Je familie en vrienden meer zien? Dat mooie leren jasje in je kast hebben hangen?

Het kunnen zoveel verschillende dingen zijn, klein en groot. Wat ze met elkaar gemeen hebben is dat het mogelijk is zolang je er maar echt voor gaat. Maak een stappenplan en een moodboard van wat je over één jaar bereikt wilt hebben. Praat er ook over met mensen om je heen, je weet nooit wanneer iemand iets voor je kan betekenen. Je zult zien dat als je er energie in steekt je ook echt steeds dichterbij je doel komt!

Dus ik kan ook miljonair worden? Of een talkshow à la Oprah presenteren? Dat zijn wensen die toch nooit uitkomen? Nou, heb je het al eens geprobeerd, écht geprobeerd? Niet alles lukt méteen, dus ook al lijkt jouw droom niet haalbaar blijf gemotiveerd je weet nooit wanneer jouw doorbraak zal zijn!

Aanstaande zaterdag komen er een aantal deelnemers van House of Talent langs op het Sint Jorisplein in Amersfoort. Je kunt genieten van verschillende optredens en met ze op de foto. Dus kom gezellig langs en laat je vooral inspireren om je eigen dromen achterna te gaan!

,

BE INSPIRED 04 / Mijn strijd tegen de kilo’s

Negen pond geluk

Ik ben Samantha, geboren 9 ponder met een grote glimlach. Ik ben vrolijk, eigenwijs en altijd aanwezig. Mijn zus, 2,5 jaar ouder dan mij ook vrolijk hoor maar daarentegen altijd liever op de achtergrond. Wat we gemeen hebben? Liefde voor onze familie, vriendinnetjes en plezier in alles wat we doen. Maar toch zo verschillend, ik was rond en zij was plat.

Mijn ouders houden van ons allebei evenveel, we kregen ook alles evenveel. Maar nog, ik was anders. Dat was ook wat mijn moeder vaak te horen kreeg, wat gaf ze mij allemaal wel niet dat ik zo was.

Olifantje op de basisschool

Pas 4 jaar oud en al bij een diëtist, ik ben te dik. Samen met m’n moeder aan een strikt dieet, want ‘ik zou wel te veel snoepjes eten’. Zo gemeen, want mijn zus at hetzelfde als mij en ze was een graatje. Ik kon daar soms zo boos over zijn.

Niets hield mij tegen! Ik had veel vriendinnetjes op school en in de buurt. Deed alles wat een ander ook deed, ik ging zelfs op gym. Tot mijn moeders (en andere moeders) verbazing was ik nog lenig ook. Maar toch wist niemand dat ik in m’n hoofd toch anders speelde dan een ander. Ik durfde niet van hoogtes te springen want ik kwam door de zwaartekracht altijd anders neer dan gepland.

Op de basisschool liep ik nergens op achter, rennen en ravotten. Maar die ene jongen, altijd hij! Ik kon hem wel wat aan doen als hij me weer uitmaakte voor ‘vetzak’ en ‘bolle’. Hij was niet de enige die me pestte. Zelfs familieleden, die het misschien niet doorhadden, deden me pijn met het jarenlange ‘olifantje’ of duidelijk de voorkeur gaven aan mijn zus. Want die was niet zo aanwezig. Ik heb het altijd geslikt, want ja, ik heb toch vriendinnen en ouders die van me houden zoals ik ben. Dat gaf me zelfvertrouwen.

Probleem puber

Op 12-jarige leeftijd is mijn vader na een 3,5 jaar durend ziekte bed overleden. Ik was kapot, gebroken en wist niet meer wat ik moest doen. Net voor de zomervakantie dat ik afscheid nam van groep 8 en een nieuwe start ging maken op het VMBO. Uit je comfortzone getrokken mét een onstabiele thuissituatie. Wie gaat me daar straks pesten? Ik ben al zo druk met mezelf. Zullen ze het zien dat ik nu nog zwakker ben?

Gelukkig kende ik al een paar meiden op mijn nieuwe school die mijn beste vriendinnen werden. Ik veranderde naar een ‘probleem puber’ die niet deed aan regels. Want ik wist dat het leven te kort was, dus wie waren zij om mij te vertellen wat ik moest doen. Ik ging met een heel populair meisje om dus ik voelde me baas boven baas. Iemand wat te zeggen over mij? Kom maar op! Mijn uiterlijk interesseerde me niet, dachten ze. Alleen wisten ze niet dat ik me net zo wilde kleden als de rest, maar dat dit niet verkrijgbaar was in mijn maat of het geld was er niet voor. Dus werd het een trainingsbroek met een paar Nikes en een nonchalante houding.

Tussen vriendinnen voelde ik me ook een maatje 34 en 1.50m, al was ik al ruim 1.68 en 110 kilo. Hen boeide het niet dus mij ook niet. Jongens kwamen in beeld, bij hun vriendjes, vrijers. Maar bij mij niet… Ja, ze wilde allemaal mijn beste vriend zijn want ik was zo lekker normaal. Maar dat wilde ik niet, ik wilde ook een vriendje. Dus dan maar op de negatieve manier. Want puberjongens willen toch maar 1 ding…

130 kilo ellende

Toen werd ik 16, uitgaan deed ik stiekem al lang maar nu mocht het echt. Met z’n alle gezellig stappen. Ik ging harder ‘los’ dan wie dan ook. Onbeschaamd en volk op aan de drank! Ik wist wel dat er over me gepraat werd, zo van ‘moet je die dikke zien’ maar het maakte me niet warm of koud. Ik genoot! Tot mijn 22ste ging ik wekelijks naar feesten en festivals. Deed ook hier niet onder voor een ander, van begin tot het eind maar doorgaan. Alleen ging dit lang niet meer zo makkelijk als vroeger. Ik kon niet meer zo lang dansen en had regelmatig last van mijn knieën, schouders, rug en enkels. Ik woog ondertussen zo’n 130 kilo als het niet meer was.

Maar toen… Ik was 23, zat meer thuis en had een flinke depressie. Dan ga je denken. Wat doe ik, wat wil ik en wat houdt me tegen? Ik had nog niks concreets bereikt in mijn leven. Had torenhoge schulden, geen baan en geen afgeronde opleiding. En het ergste van alles, ik had mijn verleden on hold gezet in plaats van het te verwerken. Ik ben voor het eerst in mijn leven naar hulp gaan zoeken. Iets wat ik veel eerder had moeten doen om mijn leven op de rails te krijgen.

Drastische maatregelen

Zodra je je mentaal beter voelt ga je ook aan het fysieke aspect denken. Mijn vader is op 43-jarige leeftijd overleden, zijn zus op 53-jarige leeftijd en zijn ouders ook rond die leeftijd. En ik zit hier, 140 kilo, volop te roken, flink drugs verleden en stress. Dit is een garantie voor een kort leven.

Ik ben mezelf gaan informeren over hoe ik dit moest aanpakken. Diëten heb ik in mijn leven vele malen gevolgd met minimaal resultaat, zelfs met speed viel ik niet veel af.

Tot ik iets las over een gastric bypass, ook wel een maagverkleining genoemd. Een laatste redmiddel om te helpen bij de eindeloze en ongezonde strijd. Ik las dat er ook veel risico’s aan vastzaten en dat je je hele leven op de kop gooit. Nou, laat dat nou niet mijn sterkste punt zijn. Ik heb alle informatie doorgelezen die er maar te vinden was en ben bij de huisarts geweest. Die vond het een goed idee, maar alleen als ik er ook echt klaar voor was.

Twee zielen werden één

Op mijn 24ste heb ik een jongen leren kennen, beiden dronken op een gezellige avond. Het was die jongen die ik wel eens vluchtig had gezien, die zou toch niks van deze dikke dame willen. We raken aan de praat en alsof 2 zielen 1 werden. Hij is met me mee naar huis gegaan en nooit meer weggegaan.

Ik heb hem verteld over mijn idee om een maagverkleining te doen maar de angst dat het zou mislukken was nog erg aanwezig. Een jaar later uit het niets zei hij; ,,Waarom ga je dat niet gewoon doen. Voor jezelf.” Ik dacht; ,,Ja, dit is denk ik wel het moment.”.

Bariatrie, groen licht of nie…

Ik ben in november 2014 naar de huisarts gegaan die mij doorgestuurd heeft naar het Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam. Zij hebben een speciale afdeling bariatrie (medische behandeling van overgewicht) met alleen maar gespecialiseerde artsen van alle disciplines voor maag verkleinende operaties. Ik had een afspraak met een chirurg die mij vertelde over het traject. Een keuring van chirurg, psycholoog, diëtiste en een voorlichting. Dit zou meerdere maanden in beslag nemen voordat ik wist of ik de operatie kreeg of niet. Ook voelde hij mijn moeder aan de tand over mijn leven. Hoe ik aan overgewicht was gekomen en wat ik er al aan gedaan had. Na dit gesprek kreeg ik de goedkeuring om het pad verder te gaan bewandelen.

Het was een hele spannende tijd. Vooral de psycholoog. Ben ik wel stabiel genoeg, vindt ze me geen aansteller. Ik ben eerlijk geweest over mijn verleden en heb haar verteld dat ik toe was aan een nieuwe start. Ze had een pokerface waar je u tegen zegt. Ik kon wel door de grond zakken.

Januari 2015 had ik mijn ja/nee gesprek. Mijn moeder ging mee die al emotioneel werd voordat de chirurg wat kon zeggen. Haha, daar ging ze hoor met haar preek; ,,Mijn dochter verdient dit en anders gaat ze dood net als haar vader”, en ga zo maar door. De chirurg kon erom lachen en vertelde dat ik een dikke JA had gekregen. Groen licht voor de operatie!

Levenslang

De geplande datum was 31 maart 2015. Wat was ik zenuwachtig de weken ervoor. Wat gaat er nou zo veranderen, ben ik wel mooj als ik dun ben? Ook ging ik mezelf vergelijken met andere vrouwen hoe ik dan er uit zou willen zien. Nou daar kwam ik snel achter na de operatie. Ik kon amper eten en drinken. Alles moest vloeibaar zijn de eerste 2 weken en de eerste 8,5 kilo was er zo af.

Na de 2 weken mocht ik weer langzaam vast voedsel eten. Rustig aan tafel zitten, 30 keer kauwen, 20 minuten per maaltijd, 6 keer per dag gevarieerd eten en 20 minuten voor en na de maaltijd geen drinken. Dat was wennen. Ik at normaal wat en wanneer ik wilde. Ook kreeg ik vitamine, ijzer, b12 en maagtabletten. Levenslang.

Na ongeveer driekwart jaar herkende ik mezelf niet meer, mensen op straat ook niet. 50 kilo was ik kwijt. Ik geloofde het niet. Elke dag die andere vrouw in de spiegel. Kleren kopen heb ik wel tig keer gedaan, want van maat 52 naar 42 is wel heel wat. Ik loop in de stad voor kleding en loop automatisch naar de grote maten winkels. Past niet. Ik kan dan eindelijk wat ik altijd al wilde: normale kleding kopen! Meedoen met de mode! Ik was zo blij. Maar dan… mensen die gaan zeggen; ,,Ja, je was ook echt dik hoor.”. ,,Wat ben je mooi zo, dat andere kon echt niet.”. Hallooooo ik ben nog steeds dezelfde Samantha hoor. Het jasje is misschien veranderd maar ik ben nog steeds ik en ik was toen trots op mezelf, misschien wel met meer zelfvertrouwen dan wat ik nu heb.

Oplappen

Na een half jaar, met een bezoek aan de internist wat onderdeel is van het na-traject, kwam plastische chirurgie ter sprake. Ik deed het zo goed dat ik als schoolvoorbeeld aangewezen kon worden, geen complicaties en een stabiel gewicht. Ik had veel losse huid op mijn buik. Dat maakte me wel erg ongelukkig. Zo veel afgevallen en nog een buik te verhullen. Ik ben doorgestuurd naar dokter Kingma ook gespecialiseerd in huidverwijdering na een maagverkleining. Ze maakt wat foto’s en stuurde dit op naar de zorgverzekering. Ze waarschuwde me wel dat het een hele kleine kans was dat ik het vergoed zou krijgen. Er hangen hele strenge regels en protocollen aan. December 2016 heeft zij het opgestuurd. Net voor kerst kreeg ik het geweldige nieuws dat ik een volledige buikwandcorrectie vergoed krijg! Wat een lot uit de loterij!

24 mei 2016 werd ik geopereerd. Het zou een hele zware operatie worden. Ze hebben op mijn buik van borst naar kruis en heup naar heup een lap van 3 kilo huid verwijderd. Ik heb hier 8 weken van moeten herstellen wat echt heel zwaar was. Onder andere ook omdat ik er een ontsteking in kreeg.

Mijn bikini body 2017 was een feit!

Nu 2018 heb ik nog een herstellende buikcorrectie gehad omdat het litteken door de ontsteking niet mooi was hersteld. Weer van heup tot heup open en 10 cm breed huid verwijderd.

Maar wat ben ik gelukkig. Ik kan weer rennen, vliegen, gek doen. Trappen op rennen en-zo-voort. Deze zomer is mijn eerste zomer dat ik het strand trotseer in mijn nieuwe bikini. Mensen die hun respect betuigen voor het pad dat ik gelopen heb. En mijn vriend die mij altijd heeft gesteund. En zelfs nu moet ik erom denken om niet te veel te snoepen. Want 3 jaar verder kan je veel meer dan toen. Ik kan me geen ander leven bedenken dan dat ik nu leid.

En voor iedereen die het echt kan gebruiken. Doe het! Je ontmoet een hele nieuwe jij, uiterlijk maar ook zeker innerlijk. Doe het niet om slank te zijn, maar om jezelf te gunnen overal van te kunnen genieten.

Heb je vragen aan Samantha of wil je hier verder over praten. Laat een bericht achter via onze chat. Dan neemt Samantha contact met je op.
,

BE INSPIRED 05 / Be happy, be you!

Hoi!

Mij naam is Evi Mattijssen en ik ben 26 jaar. Ik woon in Breda, samen met Jasper en onze twee katten. Ik werk bij Hudson’s Bay als merchandiser: dat betekent dat ik vooral achter de schermen bezig ben. Ik heb fotografie gestudeerd aan de kunstacademie en ben momenteel aan het studeren om nagelstyliste te worden. Al zolang ik mij kan herinneren, trek ik me vrij weinig aan van trends en wat ‘in’ is. Mijn ouders zijn ook altijd zo geweest, en ik denk dat ik dat van hen heb meegekregen.

Nagels Evi Be Inspired Sint Jorisplein Amersfoort. BeYourself

Tot een jaar of tien geleden liep ik nog rond met dreadlocks in alle kleuren van de regenboog, enorme skatebroeken en altijd met turquoise eyeliner en roze oogschaduw. Ik was daar zelf dolgelukkig mee, ook al werd ik wel eens raar aangekeken. Natuurlijk kwetste het me wel als iemand iets rots zei over mijn ‘rare’ kleding, maar ik liet me niet tegenhouden. Ik vond het mooi en daar ging het om! Een tijdje is mijn stijl wat ‘normaler’ geweest, ik denk uit gemakzucht. Je trekt nu eenmaal makkelijker een spijkerbroek met gympen aan, dan een netpanty met plateauzolen. Maar op de kunstacademie zag ik mensen die nog apartere dingen droegen dan ik ooit had gedaan. Net als op de middelbare school kon ik mijn ogen niet van die mensen afhouden. Ik ging me weer meer uitgesproken kleden. Als ik het soms spannend vond om iets nieuws te dragen, zoals een felle lipstick of wanneer ik een nieuwe haarkleur had, dan deed ik gewoon alsof dat niet zo was. Omdat ik het zelf droeg alsof het mijn dagelijkse kloffie was, keken mensen er ook niet raar van op. Iemand zei wel eens ‘dat je dat durft!’, maar het was eigenlijk altijd positief bedoeld.

Evi Inspiratie BeYouself Sint Jorisplein Amersfoort

Na mijn studie ging ik bij Claire’s werken, waar ik continu omringd werd door aparte sieraden en make-up. In die tijd ben ik ook meer geïnteresseerd geraakt in make-up, waar ik momenteel veel mee aan het experimenteren ben. Nog steeds word ik af en toe raar aangekeken: maar ik krijg ik meer complimenten over mijn stijl dan rare blikken. Zo droeg ik bijvoorbeeld laatst groene lipstick. We liepen een café binnen waar ik door een paar meiden van mijn eigen leeftijd afkeurend werd aangestaard. Dat blijft ontzettend stom, of je nu 13 of 26 bent. Maar even later kwam de DJ naar ons toe om te vertellen hoe cool hij mijn lipstick vond! Op mijn werk moet ik altijd zwarte kleding aan. Dat vind ik totaal geen probleem, maar ik probeer dan wel altijd een gekleurde haarband of een gekke lipstick te dragen om toch mijn stempel op de zwarte outfit te drukken.

Be Inspired door Evi! Sint Joirisplein Amersfoort

Laatst stond ik -een zeldzaam moment- achter de kassa. Twee oudere dames kwamen bij mij afrekenen en raakten niet uitgepraat over mijn grote oorbellen en gekleurde haarband. Dat is superleuk om te horen, en moedigt me heel erg aan om het te blijven doen! Ik merk dat vaak oudere mensen het leuk vinden om te zien hoe wij onze eigen stijl hebben. Ik denk dat dat komt, omdat jongeren graag ergens bij willen horen en niet willen opvallen. Maar waarom? Ik kleed me ook niet anders voor de aandacht, maar omdat ik nu eenmaal liever aparte kleding draag. De ene dag zie ik eruit alsof ik zo uit de jaren ‘50 ben gestapt, de volgende dag draag ik een glas-in-lood-patroon legging. Ik houd het graag een beetje gevarieerd! Naast mijn eigen kledingstijl, hebben Jasper en ik ook een interieur dat je niet dagelijks ziet. We hebben een buffetkast ingericht als rariteitenkabinet, verzamelen taxidermie en veel van onze meubels komen uit de jaren ‘60 of ‘70. Hoewel veel mensen onze opgezette dieren en Jezusbeelden een beetje eng vinden, vindt iedereen ons huis gezellig en blijven ze naar onze verzamelingen kijken. Iets wat Jasper en ik vaak horen, is: “Ik zou het zelf nooit dragen/neerzetten, maar bij jullie vind ik het zo gaaf!” En dat vind ik een heel mooi compliment.

Huis Evi Be Inspired SInt Jorisplein AMersfoort  Huis Evi Be Inspired SInt Jorisplein AMersfoort

Als je vreemd wordt aangekeken of commentaar krijgt op je uiterlijk, vraag je dan het volgende af: Zou je gelukkiger zijn als je er net zo uit zou zien als de rest? Nee toch?!